Yurttan Haberler

Cüneyt Uzunlar / Nasıl Bir Tiyatro?

  • Tiyatro temsili değil katılımcı anlamda demokratik olmalı.
  • Yerel şubeleri olan ödenekli tiyatroların her biri özerk olmalı.
  • Her tiyatro repertuvarını kendi gerçekleştirmeli.
  • Devletin yerel mali desteğine ek olarak, tiyatro, geliri vergiden muaf bir kooperatif olarak çalışabilmeli. Gerekirse, ekonomik bağımsızlığı yoluyla estetik bağımsızlığına ulaşabilmeli.
  • Tiyatroda hiyerarşi olmamalı. Tiyatroyu bağlayan kararlar birlikte alınmalı, bir temsilcinin inisiyatifine bırakılmamalı. Şu ya da bu gerekçeyle tiyatrodaki hiç kimsenin bir diğerinin iradesi üzerinde hakimiyeti olamamalı.
  • Tiyatro iç eğitimi ile yerel kadrosunu yetiştirirken, zihinlerin zindeliği için ana kadroyu sürekli eğitimle ilişkilendirmeli. Sürekli eğitim, kalıplardan, klişelerden koruyacak, yeni ufuklar açacak unsur olarak dikkate alınmalı.
  • Eğitime bağlı olarak kendi içinde araştırma, çeviri, sohbet/söyleşi etkinlikleri periyodikleşmeli.
  • Tiyatroya sadece bir italyan sahne etkinliği olarak bakılmamalı. Tiyatro yerelle etkileşmeli. Sokak, park, kahvehane, ev, okul, hastane, sendika vb. yaşam alanlarında da tiyatroya ihtiyaç var, temelde her bireyin bir anlatıcı (oyuncu) olduğundan hareketle tiyatronun gündelik yaşamda kendiliğinden formlarda hayat bulmasının yolları aranmalı.
  • Yerel, bölgesel, ulusal, uluslararası festivaller, yaz kampları, atölye etkinlikleri, sohbetler/söyleşiler ile diğer tiyatrolarla bağlar oluşturulmalı, deneyimler paylaşılmalı.
  • Yarışmalar, ödül mekanizmaları tamamıyla devre dışı bırakılmalı.
  • Kukla tiyatrosu, pantomim, doğaçlama tiyatrosu, okuma tiyatrosu, çocuk tiyatrosu, radyo tiyatrosu vb. yan (belki ilerisi için ana) birimler desteklenmeli.
  • Yerel tiyatronun çalışanları hakedecekleri, yaşamalarına yetecek bir ücret aldıkları takdirde dışarda çalışmaları yasaklanmalı. Bu yasağa veya izine tüm tiyatro bileşenleri birlikte karar vermeli.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Başa dön tuşu